Cyberprzemoc to nie żart. Jeden wpis może wyrządzić poważną krzywdę

Szkolny korytarz, klasowa grupa w komunikatorze, media społecznościowe — w każdym z tych miejsc młoda osoba może zostać poddana presji ze strony rówieśników. Krzywdzące zachowania bywają widoczne dla całej klasy, ale mogą też rozgrywać się po cichu, poza zasięgiem wzroku dorosłych.

Nie chodzi wyłącznie o przepychanki i pobicia. Formą przemocy może być także straszenie, poniżanie, rozsiewanie nieprawdziwych informacji czy świadome wykluczanie kogoś z grupy. Powtarzalność takich działań i trudność w samodzielnym przeciwstawieniu się im powinny szczególnie niepokoić.

W internecie krzywda nie kończy się wraz z dzwonkiem na lekcję. Upokarzający film, przerobione zdjęcie lub złośliwy wpis mogą trafić do bardzo wielu osób w krótkim czasie. Materiały przedstawiające rówieśnika w niezręcznej sytuacji bywają publikowane albo przesyłane bez jego zgody, a odzyskanie nad nimi kontroli może okazać się trudne. To, że sprawca nie stoi obok, nie umniejsza skutków jego działania.

Znaczenie ma również zachowanie obserwatorów. Kto powiela ośmieszające materiały, dopisuje obraźliwe uwagi lub namawia innych do drwin, może zwiększać cierpienie osoby, która stała się ich celem. Przerwanie tego łańcucha bywa pierwszym krokiem do zatrzymania przemocy.

Co może zaniepokoić dorosłych i jak zareagować?

O trudnościach dziecka czasem świadczy zmiana codziennych zachowań: unikanie szkoły, odsuwanie się od znajomych, kłopoty ze snem lub pogorszenie nastroju. Uwagę mogą zwrócić także silny stres czy rozdrażnienie pojawiające się przy korzystaniu z telefonu. Żaden z tych objawów nie przesądza o przemocy, ale warto potraktować go jako powód do rozmowy.

Najważniejsze jest spokojne wysłuchanie dziecka i potraktowanie jego relacji poważnie. Odpowiedzialność za przemoc ponosi osoba, która ją stosuje — nie dziecko, które jej doświadcza. Umniejszanie problemu może utrudnić poszukanie pomocy.

Jeśli do zdarzenia doszło online, przydatne będzie zachowanie korespondencji, nagrań oraz zrzutów ekranu. Zależnie od sytuacji sprawę można przedstawić szkole, zgłosić obsłudze portalu albo zawiadomić policję.

Nie każde naganne zachowanie jest przestępstwem. Grożenie, uporczywe nękanie czy naruszenie nietykalności cielesnej mogą jednak, w zależności od okoliczności, pociągać za sobą odpowiedzialność prawną. Gdy sprawcą jest nieletni, sprawą może zająć się sąd rodzinny.

Pomocna jest również codzienna rozmowa o tym, gdzie kończy się żart, dlaczego trzeba szanować innych i jakie skutki mają własne działania — także te wykonywane jednym kliknięciem. Uważność rodziców, nauczycieli, opiekunów i świadków może zatrzymać przemoc, zanim jej konsekwencje staną się poważniejsze.

Źródło: Wiadomości Komenda Powiatowa Policji w Pszczynie